Leen Braspenning verzamelt

Productiehuis Brabant vroeg voor Huisvlijt#15 - De complete Collectie haar makers om verzamelingen die direct of indirect met hun werk te maken hebben.

Ik ben geen verzamelaar denk ik. De hoofdreden is dat ik zo niets heb met ‘bezit’. Het enige dat ik wil bezitten is een huis omdat dat het beste pensioenspaarplan is dat ik kan bedenken. Maar verder heb ik maar één boekenkast die nog niet vol staat, één schoenrek met heel wat afgelopen schoenen en een kleerkast waarbij de kledingstukken met gaten erin toch eens aan vervanging toe zijn. Ik heb niets tekort maar ook niet echt teveel. Ik ben ook van het idee dat materiaal moet leven. De verzamelaars die ik ken, die van het mannelijke soort die geen boek –of platenzaak kunnen voorbijlopen zonder aanschaf, willen hun goed zo onberispelijk zuiver houden dat ik er met mijn tengels niet aan durf komen. Ik vind dat je aan een boek mag zien dat die twee weken in mijn tas heeft gezeten, deze mening wordt op zijn zachts gezegd niet gedeeld door mijn omgeving.

Het enige wat ik wel opsla zijn beelden, en omdat mijn hoofd voor al die beelden te klein is, is mijn fototoestel een goed hulpmiddel. Ik hou beeldenserie’s. Vooral dan van mensenserie’s; portrettenserie’s. Het is ooit begonnen met de opdracht ‘Zwaartekracht’ die ik in school kreeg. Een serie geschaafde kinderknieën vond ik het beste zwaartekracht verbeelden. Deze verbeelding beviel me wel, en sindsdien trek ik mensnen in reeks, of het nu knieën, voeten, handen of gezichten zijn.

Ik verzamel graag de verschillen van het menselijk lichaam denk ik.