Anna van der Kruis (Heeze, 1981) is toneelschrijfster, maakt onderdeel uit van De Collectie en richtte onlangs onder de vleugels van Productiehuis Brabant haar eigen gezelschap De zon schijnt niet in uw TV op, een gezelschap van wisselende samenstelling, Het maakt theater op het snijvlak van teksttheater en mime, startend vanuit de schrijver. Naast verstrooiing en troost brengt het ook mensen die dingen doen, om naar te kijken. En mensen die even niets zeggen. Even niet praten.

Anna bepaalt de koers en neemt hierbij een voorbeeld aan zanger Mark 'E' Everett en zijn band Eels. Everett zoekt voor elke plaat een geschikte bezetting. Ondanks het feit dat 'E' de enige vaste waarde is, heet zijn band altijd Eels. De zon schijnt niet in uw TV werkt op dezelfde basis, toneelschrijfster Anna van der Kruis en haar teksten zijn een vaste waarde, het team dat zij samenstelt wisselt per project.

Pee, over een man die vervuilt in een caravan, ging in première op Theaterfestival Boulevard 2011 in een regie van Paula Bangels. Een festivaleditie eerder ging Anna's voorstelling Toen we nog deden alsof de snelweg een rivier was in première, een bewerking van de weemoedige woestijnroman Northline van de schrijver en americanazanger Willy Vlautin. Dit muzikale verhaal ontstond in nauwe samenwerking met de Vlaamse actrice Eva Schram. Deze voorstelling ging in reprise op Festival CEMENT 2011 en Festival Over het IJ en toert in maart en april 2012 door Nederland en België.

Met de presentatie van haar plannen voor Anna's volgende voorstelling Een dieptriest tochtje op Festival CEMENT 2011 won zij de Dioraphte Stimuleringsprijs. De jury was vooral gecharmeerd door de combinatie tussen haar persoonlijk verhaal en de bijna objectieve fotografie van Araki. Op Festival CEMENT 2012 zal Anna een presentatie geven van haar vorderingen met Een dieptriest tochtje. De voorstelling is vervolgens vanaf november 2012 te zien. Ook bij dit project werkt Anna nauw samen met Eva Schram en wordt het team aangevuld met acteur Jan Sobrie en vormgever Michiel van Cauwelaert.

Anna van der Kruis is in 2003 afgestudeerd aan de schrijfopleiding van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Ze houdt van triestige songs met stevige teksten en jammerende gitaren. Bij voorkeur uit het Diepe Zuiden van Amerika.

Anna's theaterteksten zijn uitgegeven en te koop in onze winkel.



 

Arno Schuitemaker is choreograaf. Intimiteit, confrontatie, kwetsbaarheid en risico zijn terugkerende elementen in het werk van Schuitemaker. Tegelijkertijd gaat hij, met de steeds complexer wordende en sneller veranderende maatschappij als inspiratiebron, de uitdaging van grote thema's als escapisme (EXIT, 2009) en individualisme (ANOMIA, 2008) aan. Krachtige dans, sterke persoonlijkheden en onverwachte wendingen maken zijn voorstellingen spannend en indringend.

Arno's nieuwste dansvoorstelling heet The Fifteen Project. Na SAFE en TIDE is het tijd voor de volgende stap in Arno Schuitemakers veelbelovende zoektocht naar de relatie tussen de mens en de tijd waarin we leven. Een onderzoekspresentatie (duet) van The Fifteen Project is in december 2011 te zien bij Generale Oost, Arnhem en Productiehuis Brabant, 's-Hertogenbosch. De tweede fase van The Fifteen Project is tijdens Festival CEMENT 2012, daarna wordt de voorstelling opgenomen in het internationale dansprogramma Dance Roads.

Op 18 maart 2010 ging SAFE in Theater de NWE Vorst in première (een samenwerking van Productiehuis Brabant en Theater De NWE Vorst). Deze voorstelling was ook tijdens Festival CEMENT in 's-Hertogenbosch te zien en ging op toernee in oktober en november 2010. Afgelopen zomer was Arno te zien op Over het IJ Festival met TIDE.

Op zijn 26e liet Arno een afgeronde studie aan de TU Delft achter zich om in 2003 aan een opleiding op de Fontys Dansacademie in Tilburg te beginnen. Hij was één van de genomineerden voor de Jong Top Talent Prijs 2007. In april 2009 won hij de Dioraphte Stimuleringsprijs met zijn choreografieën ANOMIA, ZONE en EXIT op Festival CEMENT. In 2010 werd hij geselecteerd als Toptalent. Toptalent is een initiatief van de provincie Noord-Brabant i.s.m. BKKC: Brabant steunt Toptalent. In dit kader steunt de provincie vanaf maart 2010 toptalenten die een grote bijdrage leveren aan de bloeiende cultuur, internationale uitstraling en positionering van Brabant. Hiermee kon Arno zijn ontwikkeling als maker een nog grotere impuls geven.

Even voorstellen...: Ik geboren in 1984 te Eindhoven, NL. Ik ben in 2006 afgestudeerd aan de Fontys Dansacademie in Tilburg. Als danseres en mede-maker/choreografe heb ik voor verschillende gezelschappen gewerkt waaronder Theatergroep Drie Ons uit Tilburg (voorstelling Fiets), Choreografe Nicki Liszta van het Backsteinhaus uit Stuttgart (voorstelling zwischen hauten) en Theatergroep Het Vervolg uit Maastricht (voorstelling Petrus Regout en Nachtelingen). Ik heb mezelf in deze producties als danseres en als maker enorm kunnen ontwikkelen en heb ontdekt dat ik me op beide vlakken thuisvoel. InesInez is, in de vorm van productiekeuken, voor mij de perfecte manier om zowel uitvoerend, als creërend, als organisatorisch dans in leven te houden. Onder de vleugels van InesInez wil ik dans in allerlei vormen onder de mensen brengen. Bijvoorbeeld in de vorm van een voorstelling, festival performance, workshop of als toevoeging op andere evenementen.

De naam InesInez staat voor 'Ines het meisje' en 'Inez de vrouw'. Door beide aspecten in jezelf levend te houden blijf je, denk ik, het meest 'wakker'. Ik word er erg gelukkig van als ik een oude vrouw in haar zelf zie zingen op straat, of een klein meisje zie paraderen in de schoenen van haar moeder. Mannelijk of vrouwelijk, ik denk dat het kind en de volwassene in jezelf het beste hand in hand door het leven kunnen gaan. InesInez herinnert me hieraan, en ik draag dit hopelijk ook uit in mijn werk.

MARCH is de dansproductie van choreografe Jelena Kostic die zij in 2010 bij Productiehuis Brabant maakte, waarin vijf mensen met uitgesproken karakters een overweldigende drang naar verandering ervaren. PROTEST.

De Servische choreografe en danseres Jelena Kostic woont en werkt al dik tien jaar in Nederland.
 Zij begon haar opleiding op de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten (1997/99) en studeerde af aan de dansacademie in Tilburg (2002). In 2006 kreeg zij een beurs voor Dance Web (Vienna International Dance Festival – ImPlusTanz), een jaarlijkse mondiale conventie voor choreografen en dansers.
Na haar studie werkte ze ondermeer met Roos van Geffen (Immens 2006), Wayne McGregor (Rondom Dance Company), ELIA Dance Conference (Dublin – Ireland) (2003), Conny Janssen, als gastchoreograaf voor gezelschap In-between (2002/03) en met Kristel van Issum/T.R.A.S.H. (2001/02).


Naast haar werk voor en met andere kunstenaars maakt Kostic haar eigen avondvullende choreografieën. Bij Productiehuis Brabant maakte ze met Julia Riera En Camino (2003/04) en Rush (2006). De laatste werd genomineerd voor Köllner Tanz-und Theaterpreis. Daarnaast maakte ze in 2005 met Riera Credence.
Kostic is gefascineerd door de naïviteit en spontaniteit van de eerste kennismaking tussen dansers en de speelse zoektocht die dan begint naar de artistieke expressie van deze confrontatie. Dat zijn in haar ervaring vaak de meest waardevolle momenten bij
 de totstandkoming van een dansvoorstelling. Zij zoekt naar manieren om dat moment van inspiratie langer vast te houden tijdens het maken van een voorstelling.
In november 2007 ging de voorstelling Niemandsland in première. Tijdens seizoen 2008/2009 bracht zij de voorstelling Chromosomnia op de planken.

Karin Netten maakte bij het Productiehuis de voorstellingen Wie en Elfriede. Ze regisseert repertoire toneel, nieuw geschreven teksten, muziektheater en voorstellingen vanuit improvisatie. Daarnaast is ze werkzaam als freelance regie-assistent van Alize Zandwijk bij het RO theater.

Karin Netten is in 2008 afgestudeerd aan de Regie Opleiding van de Theaterschool aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Ze kreeg voor haar afstudeervoorstelling De Nacht, de Moeder van de Dag een eervolle vermelding van de Ton Lutz jury op het ITs Festival 2008.

Katja Grässli (1974, Zwitserland) werkte in Nederland onder meer samen met Productiehuis Brabant, Festival CEMENT en Theater De NWE Vorst. Als danser werkte ze met onder meer Sonja Augart (Fragmenta), Pia Meuthen (Panamapictures), Vloeistof en De Kwekerij. In Zwitserland werkte ze onder meer met Barbara Weber (regisseuse op internationaal vlak en directrice van het Theater am Neumarkt, Zürich), Mike Müller (acteur en cabaretier voor Zwitserse televisie) en danste zij bij Compagnie 'Sans Filtre'. Samen met Mariska Koopman vormt zij Guzik-danst.

Katja studeerde beeldende kunst aan de Kunstacademie in Romanshorn en Zürich en expressionistisch danstheater uitvoerend aan de Dansacademie Tilburg. De combinatie van lichaamstaal en abastractie in dans vormde de basis voor haar eerste dansstukken.

Laure Dever en Laura Vanborm zijn de dansers/choreografen achter LaLa. In december en januari toeren zij door Nederland met de reprise van LaLa#5: I am the perfect size. Ook zijn zij momenteel bezig met een analyse voor de nieuwe productie: LaLa#6, welke september/oktober 2012 op toernee gaat.

Het tweetal studeerde in 2004 af aan de Fontys Dansacademie in Tilburg, alwaar nog in de studieperiode LaLa#1 ontstond. Afstudeerproject LaLa#2: Caroline & Rosie, maakte een korte internationale tournee. LaLa#3: Cocomotel, een coproductie van Victoria (B) en Productiehuis Brabant, ging in 2006 in première en maakte een succesvolle tournee in binnen- en buitenland, gevolgd door een reprisetournee in het voorjaar van 2007.

Zaterdag 6 september 2008 ging LaLa#4: bubbleissues in première in theater De NWE Vorst te Tilburg. Daarmee toerden Laure en Laura vervolgens door Nederland en Vlaanderen en stonden zij op Festival Junge Hunde in Denemarken. Op 3 februari 2011 gaat in De NWE Vorst LaLa#5: i am the perfect size in première, waarin voor het eerst Laure alleen danst en Laura haar regisseert.

Vertrekpunt voor Laura en Laure zijn beelden; fotografie, architectuur, film. In hun voorstellingen zijn vrije interpretaties van deze inspiratiebronnen terug te vinden. De danstaal is fragiel, krachtig, humoristisch en ironisch, wars van alle grote woorden en clichés.

Laure was te zien in Normosis, een voorstelling van Einat Tuchman. Ook danste ze de korte solo Maria et les autres, die ze maakte met choreograaf/danser Kate Olsen. Tijdens het Tweetakt festival (2009) danste Laura de solo LaLavabo, een choreografie die ze samen met Laure maakte. Speciaal voor het Tweetakt festival editie 2009 maakten Laura en Laure ook de voorstelling Plalastic, een beeldende voorstelling over de wegwerpcultuur. Laure was eind september 2009 te zien met haar solo Mourning Box in de Verkade-avond Het Fabriek en op Festival CEMENT 2010.

Leen Braspenning is een jonge theatermaker en beeldend kunstenaar. Leen maakt voorstellingen rondom pure, eerlijke en directe mensen, die het publiek rechtstreeks bij de kladden grijpen. Telkens weer ontdekt ze een stukje van de maatschappij dat haar nog vreemd is: clubs, glazen straatjes, fabriekshallen of een flatgebouw met sociale huurwoningen. Telkens weer gaat ze op zoek naar dat sociologische kader wat haar nog vreemd is. Leen fotografeert, filmt en maakt theaterproducties. Zij combineert deze domeinen bijna als vanzelfsprekend, en ze zou voorlopig ook niet anders willen.

Leen Braspennings stadsparkvoorstelling We are the World toert in april en mei 2012 door Vlaanderen en Nederland.

In maart 2008 won ze de DIORAPHTE stimuleringsprijs voor jonge theatermakers. In september 2009 viel zij wederom in de prijzen; voor haar voorstelling Disco Pigs ontving zij de BNG Nieuwe Theatermakersprijs 2009. Met een geldbedrag van € 45.000 maakt zij -bij Productiehuis Brabant- een nieuwe productie voor de Blind Date tour van Theaterinstituut Nederland: Embrasse ging in première op Festival Over het IJ in juni 2010, speelde deze zomer ook op Theaterfestival Boulevard en ging in januari en februari 2011 op toernee door Vlaanderen en Nederland.

Van 1999 tot 2003 studeerde ze beeldhouwkunst aan Sint-Lucas in Gent. In 2003 startte ze de opleiding tot docent drama aan de Fontys Hogeschool voor de Kunsten te Tilburg. Daar studeerde ze in 2007 af en won er de Jacques De Leeuw Jong Toptalentprijs.

Lenneke Maas maakt persoonlijke voorstellingen. Direct, herkenbaar en met lef. In februari en maart 2012 is van haar een nieuwe analyse van de hedendaagse, postmoderne relatie te zien: Wie is er bang van 'Who's afraid of Virginia Woolf'?

Na haar afstuderen aan de Fontys Academie voor Drama maakte Lenneke Maas met zeven jonge meiden Her name was Lola (2002-2003). Deze voorstelling was te zien op verschillende festivals en in de Serie Nieuwe Theatermakers. Bij United-C uit Eindhoven maakte ze de voorstellingen Golden Girl en Botox en bij Productiehuis Brabant Hunted en Allemaal37, waarmee ze de publieksprijs won van de BNG Nieuwe Theatermakers Prijs 2009. Bij Productiehuis Brabant maakte Lenneke ook een remix van Under my skin, die ze eerder (2007) ontwikkelde bij United-C.

Lucie Petrusova (voorheen TRASH) maakte samen met Karla Shacklock in de lente van 2011 in de Productiehuis Studio voor Het Atelier de performance Nobody. Deze performance was te zien tijdens RUIGE MEST [verse dans] editie #2. Samen met Beyond vormde Nobody een double-bill die in Groot-Brittanië en Tjechië gespeeld werd.

Momenteel verdiept Peerke Malschaert zich door het volgen van de Master Muziektheater T.I.M.E. in Den Haag.

Peerke is geboeid door zinloze toevalligheden en dan vooral de humor daarvan. Het leven overkomt je zonder dat je er erg in hebt en dat maakt je weerloos en kwetsbaar. Je gaat ermee in gevecht, maar de regisseur van het leven is het toeval, een regisseur vol wreedheid, barmhartigheid en verwarrende charme.

In november 2009 ging Halfgeleiders in première. Peerke werkte met componist Bruno Nelissen en geluidskunstenaar Johannes Westendorp aan deze muziektheatervoorstelling, een co-productie van Productiehuis Brabant, VocaalLAB Nederland en festival November Music. Met Barbara Knapper maakt zij voor Over Het IJ Festival 2010 een voorstelling getiteld Mag ik nog wat langer blijven?

Met vier spelers maakte zij de voorstelling Ombat naar een monoloog van Peter de Graef. Ook maakte zij de voorstelling Hunting of the Snark met een tekst van Paul Pourveur naar het gelijknamige gedicht van Lewis Carroll. In deze voorstelling speelden o.a. muzikanten van de Rock Academie. Haar afstudeervoorstelling Stormval XAPMC maakte zij met vijf klassieke zangers van het conservatorium en teksten van Daniil Charms. Voor Over Het IJ Festival 2009 maakte zij de beeldende voorstelling Ons Oneindig.



Peerke Malschaert studeerde in 2007 af aan de Fontys Academie voor Drama in Tilburg. Zij speelde in de Plaza Productie Lang leve ik en bij Productiehuis Brabant in de voorstellingen Recht van Overpad van Madeleine Matzer en Jeuk van Yvonne van Beukering.

Stefan Ernst, Caroline Ribbers en Ronald Wintjens: samen vormen ze Project Sally. Tijdens hun individuele carrière als danser en choreograaf in het professionele danswerkveld zochten ze elkaar  vaak op voor samenwerking. Dat werkte zo goed dat ze in 2005 besloten om Project Sally op te richten. Project Sally is het atelier dat fungeert als een platform en creatieve broedplaats van waaruit de makers hun artistieke ideeën tot leven brengen. Daarbij gaan ze ook samenwerkingsverbanden met externe partners aan. Bijzondere dansvoorstellingen, dans-educatieprojecten en dansfilms voor jong en oud zijn het resultaat.
Trouw schreef over hun werk: 'Een betere promotie kan de dans zich niet wensen.'

Ernst danste o.a bij Conny Janssen Danst en Introdans. In 2000 debuteerde hij als choreograaf bij Introdans. Daarna volgden vele werken en boekte hij successen bij het Saarlandische Staatstheater en het GeenDadenMaarWoorden-festival. Wintjens begon als danser bij Conny Janssen Danst en werkte later o.a. voor Galili Dance. In 1996 debuteerde hij als choreograaf. Er volgden werken voor Galili Dance, Conny Jannsen Danst, het Montreux Dancefestival en Danspaleis. Met Peggy Olislaegers en Conny Janssen creëerde hij jeugdtheater. Ribbers danste bij Cirque du Soleil, Danstheater AYA en Olislaegers & Co. In 2004 behaalde ze haar Master Degree in Choreography aan University of Leeds.

In opdracht van de Nederlandse Dansdagen 2005 creëerden Ernst en Wintjens de speciale festivalproductie TIJ. In 2006 ging van het drietal de voorstelling SUPER, een dansvoorstelling voor 4+, in première. Een eerste versie van Cyanide, een duet voor volwassenen, werd gemaakt in opdracht van Galili Dance. In 2007 was het duet te zien tijdens Festival CEMENT. Ook creëerden zij in dat jaar voor festival Cultura Nova As you like it en in opdracht van Productiehuis Brabant Arr.1. In seizoen 2008/2009 volgde de jeugddansvoorstelling Vreemde Eend en de dansfilm Stations voor Danshuis Station Zuid. Vreemde Eend stond in het septembernummer (2009) van de Theatermaker op nr. 3 van de top 5 van de jeugddans 2008/2009. In april 2009 is hun website The Moving Cinema, een online dansfilm-bioscoop, door dansmagazine Ballet-tanz vernoemd als beste website.

Rachel Zweije (1975) is theatermaakster. Zij studeerde in 1998 af als dramatherapeut. Sindsdien werkt zij als theatermaakster/vormgeefster/ dramadocente en dit jaar is zij deelgenoot van het artistieke team van de Boschparade. Rachel is werkzaam vanuit een atelier in het Bossche Makershuis.

De afgelopen jaren maakte zij vanuit haar eigen Stichting BLAUW GRAS en vanuit Productiehuis Brabant en het LAB te Utrecht voorstellingen voor theaterfestivals (o.a Theaterfestival Boulevard, festival Cement, Tweetakt, Over 't IJ festival, HetLAB/aan de WERF, Jonge Harten festival).

Rachels werk valt op door haar oorspronkelijke concepten waarin sfeer en verwondering centraal staan. Rachel laat haar publiek in een door haar zelf gecreëerde wereld stappen en prikkelt daarbij het liefst alle zintuigen. In haar werk gaat het vaak over 'verbondenheid' . Zij creëert nieuwe rituelen waarin alledaagse handelingen worden uitvergroot. Haar werk is gevoelig, speels, intiem, kleurijk, vervreemdend en verstild. Er wordt niet of nauwelijks in gesproken. En vaak geschikt voor jong en oud.

Sandra Lange is freelance tekstschrijver en regisseur bij De Krachtcentrale. Voor Festival CEMENT 2011 schreef Sandra Lange in opdracht van Productiehuis Brabant de theatertekst Type 2 error. De tekst werd geënsceneerd op locatie in de Timmerfabriek en ging tijdens het festival in Maastricht op 25 februari  in première. Momenteel werkt Sandra aan haar nieuwe voorstelling Een engel met verstand van bloed, waarvan zij op Festival CEMENT 2012 een eerste presentatie laat zien.

Na een studie aan de Universiteit van Kansas in de V.S. met acteren als major en theaterwetenschappen aan de Universiteit van Utrecht, studeerde Sandra in 2001 af aan de ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten.

Vanaf de oprichting in 2004 richt Sandra Lange zich met De Krachtcentrale op het maken van theater waarbij oorspronkelijk tekstmateriaal de basis vormt. Vanuit een fascinatie voor gedrag en een grote voorliefde voor het woord ontstaan de teksten die Lange schrijft. Zij wil met haar voorstellingen de wonderlijkheid van het bestaan in beeld brengen, door de aandacht te vestigen op het bevreemdende alledaagse.

De Eindhovense theatermaakster Suzanne van der Horst tekende bij Productiehuis Brabant voor Carwals (Festival CEMENT 2004) en Reprise (2008/2009), een voorstelling van Sarah Ringoet. In 2009 schreef en speelde zij haar eigen monoloog Geen partij voor mij. Met de Tilburgse maker Twan van Bragt maakte zij Iets, dat moeten wij zijn, geïnspireerd op een prozatekst van Anna van der Kruis. Haar nieuwste voorstelling heet Carrousel, deze maakte ze bij het Productiehuis i.s.m. Plaza Futura. Deze ging begin oktober 2011 in première.

Suzanne studeerde in 2003 af aan de Academie voor Drama in Eindhoven. Na haar studie maakte ze onder andere een bewerking op de film Lilja 4-ever van Lukas Moodysson en van zeer uiteenlopende theaterteksten als Bella.doc van Pascale Platel, Kaatje is verdronken van Alex van Warmerdam en Shakespeares Maat voor maat i.s.m. de Schouwburg Eindhoven. Als actrice was ze onder meer te zien in On the Road (Growing up in public), Bezeten (regie: Kim Zonneveld) en Centre court (festival Ter Plekke, 2004). Ook schreef ze Sub Rosa voor jongeren (Link! Festival 2006).

 

Tegest Toonen groeide op in Duitsland, maar kwam naar Nederland om dans te studeren. In 2006 studeerde ze af aan de Dansacademie Tilburg en vond ze meteen aansluiting bij dansgezelschap TRASH, waarmee ze fysieke dansproducties maakt. Toonen zet naast haar dans en performance ook vol overtuiging humor in bij producties als To file for Chapter 11, Pork-in-Loop (geselecteerd in Serie Nieuwe Makers) en Janusz ist Zweiseitig am Kopf.

Twan van Bragt maakte eerder La grande finale de Peggy-Sue Dust, Iets, dat moeten wij zijn en De ongelooflijke Bob Fresky show, allen beeldende en muzikale voorstellingen. Begin theaterseizoen 2011/12 waagt hij zich voor het eerst aan een klassieker en bewerkt hij De koning sterft van de Franse toneelschrijver Eugène Ionesco. In zijn werk laat hij melancholie en absurditeit samengaan, met een grote fascinatie voor onkunde, liefde, fantasie en verliezers. Twan maakt ook deel uit van de theatergroep Bloem van de Natie.


maakte bij Productiehuis Brabant:
- Menuet (
augustus 2003)
- Route Soleil
 (maart 2005)
- Jeuk
 (maart-mei 2007)

Yvonne van Beukering richtte haar eigen gezelschap op: Afslag Eindhoven. Afslag Eindhoven maakte een coproductie met Productiehuis Brabant:
  De helaasheid der dingen (
juni 2009 - januari 2010).