Het eten van dieren betekent iets. Maar tussen het beest in de wei en dat wat uiteindelijk op je bord ligt hangt een hardnekkige nevel. De productie van vlees wordt bewust voor de consument afgedekt. Sandra Lange ontsluiert het schemergebied dat rond het slachthuis hangt in haar theatrale video installatie car-ne.

car-ne is een preview voor Sandra's komende interdisciplinaire voorstelling Een engel met verstand van bloed, die vanaf eind mei in de zomer van 2012 te zien zal zijn op festivals.

car-ne is te zien op Festival CEMENT 2012.

Performance Design: Sandra Lange
Interactive Performance Design: Job Jutten
Digital Video Design: Thomas Bos
Dramaturgie: Robbert van Heuven
Dit is een co-productie van De Krachtcentrale en Productiehuis Brabant

Mede mogelijk gemaakt door Prins Bernhard Cultuurfonds, Productiefonds Oost-Nederland, Gemeente Zwolle en de HKU.
 

Nieuwe voorstelling van Eindhovense theatermaakster Suzanne van der Horst

In Carrousel laat Suzanne van der Horst vijf personages samenkomen op een afgelegen plek. Ze ontmoeten elkaar bij een carrousel. Ze zijn hier niet voor de eerste keer. Misschien waren ze er zelfs altijd al. Voor ieder van hen bestaat het verlangen weg te komen van deze plek. Ze dromen van elementaire dingen als trouwen en kinderen krijgen, werk vinden, uit eten en naar de film gaan.

We zien deze vijf verwoede pogingen doen om dichter bij hun dromen in de buurt te geraken. Maar als de mogelijkheid zich aandient, regeert de angst deze dromen juist te verliezen. Liever maken ze zichzelf illusies, in hun hoofd, in hun wereld, is alles mogelijk, in hun eigen gecreëerde werkelijkheid stellen ze iets voor. Ze zijn held en slachtoffer tegelijkertijd.


Carrousel ging op 30 september 2011 in première in Plaza Futura, Eindhoven. De voorstelling is weer te zien op Festival CEMENT 2012 in 's-Hertogenbosch.



Concept, tekst en regie
Suzanne van der Horst

Spel
Rob van Gestel
Marije Idema
Folmer Overdiep
René van Bakel
Jessie l'Herminez

Vormgeving Sascha van Riel
Techniek Joost Verest
Geluid Joris Tillmans
Foto affiche Fieke van Berkom
Scenefoto's Paul Hoes
Mogelijk gemaakt dankzij BKKC, Gemeente Eindhoven, Stichting Steunpilaar Plaza Futura, Productiehuis Brabant en Plaza Futura
Bedankt Erwin Thomasse en Thomas Lamers

Een voorstelling over een jong koppel. De intimiteiten tussen de twee worden als door een vergrootglas getoond. Het koppel is niet bang voor de dood. Ze denken er niet eens aan. Maar ze krijgen er wel mee te maken. Hun geluk is dat het leven met de dood soms ook troost. Omdat je door wil. Door moet.

De inspiratie voor de voorstelling Een dieptriest tochtje is het fotoboek Sentimental Journey van de Japanse fotograaf Nobuyoshi Araki. Een egodocument met foto's van zijn huwelijksreis begin jaren '80 en het overlijden van zijn vrouw eind jaren '90. Araki toont lege bedden – beslapen en onbeslapen – lege straten, de kat op de wasdroger en op het balkon, resten van smeltende sneeuw en as van zijn overleden vrouw na de crematie. Araki zegt over de fotoserie dat hij achteraf zelfs in zijn huwelijksfoto's de dood ziet. Toch eindigt de serie met een licht beeld.

Anna van der Kruis maakt deze voorstelling met haar eigen gezelschap De zon schijnt niet in uw TV. Het is tevens haar laatste voorstelling als lid van De Collectie van Productiehuis Brabant. Waar Anna zich ontwikkelde vanaf 2005. Anna verloor haar vader in november 2010. In september 2011 trouwde zij, in Paris Texas.

Met de presentatie van haar plannen voor Een dieptriest tochtje op Festival Cement 2011 won Anna de Dioraphte Stimuleringsprijs. De jury was vooral gecharmeerd door de combinatie tussen haar persoonlijk verhaal en de bijna objectieve fotografie van Araki.

Op Festival CEMENT 2012 zal Anna een presentatie geven van haar vorderingen met Een dieptriest tochtje. De voorstelling is vervolgens vanaf november 2012 te zien.


Concept & tekst
Anna van der Kruis

Concept & spel
Eva Schram
Jan Sobrie

Scenografie
Michiel Van Cauwelaert

'Het is toch wonderlijk, je komt uit die vrouw maar hebt er niks mee, alsof je twee vreemden bent. Alleen is er iets, iets dat je aan elkaar bindt, dat maakt dat je aan elkaar overgeleverd bent en iets van elkaar wilt en verwacht. Is er helemaal niks wat je daar tegen kunt doen?'

Elfriede is een familiedrama geïnspireerd door de persoon Elfriede Jelinek. Een muzikale voorstelling waarbij fysiek spel de intimiteit (of juist het gebrek eraan) binnen het gezin uitvergroot. Het onontkoombare van de onderlinge relaties en bijkomstige verwachtingen, verlangens en aversies werken als een hogedrukpan.

Als gezin ben je voor altijd met elkaar verbonden, aan elkaar overgeleverd, of je dit nu prettig vindt of niet. Verbonden tegen wil en dank.

Elfriede maakt onderdeel uit van het theaterprogramma Gloednieuw en is in januari 2012 te zien in de zuideljke podia.





Regie Karin Netten
Tekst Miriam Boolsen
Spel Fried Mertens, Ytsje Rosier, Annemarie Wisse
Dramaturgie Hannah Roelofs
Kostuum/décor Maartje Aben
Productie Productiehuis Brabant

Deze voorstelling was eerder te zien op Festival CEMENT 2011, Theaterfestival Boulevard 2011 & Limburg Festival 2011.
 

"Laat iedereen mijn leven uit het hoofd leren"

De koning

De koning sterft vanavond. En u bent erbij. Zijn koninkrijk brokkelde af, zijn volgelingen zijn vertrokken, zijn charme is verschraald. Er is niks meer van over.



Exit the King is het emotionele afscheid van een groot man, die langzaam aftakelt en al wat hij bereikt heeft door zijn vingers voelt glippen. De koning sterft. En zijn opvolgers staan te popelen in de coulissen. Gebaseerd op het absurde drama De koning sterft (1962) van de Franse toneelschrijver Eugène Ionesco.



Een muzikale, tragikomische voorstelling over vergankelijkheid en roem. Doorspekt met zielloze muziek en vervreemdende beeldtaal. In een decor dat veel weg heeft van een televisiestudio. Een krakkemikkig maar hard sprookje over de schaduwkant van ons verlangen naar prestige en macht, en de onmogelijke acceptatie van onze vergankelijkheid. Hoeveel succes je ook hebt, uiteindelijk verliezen we allemaal.



Bijzonder bij deze voorstelling bent u. Op iedereen is gerekend. En alsof u de televisie-opnames van een talkshow bijwoont, zo wordt u ontvangen, naar de plaatsen begeleid en betrokken bij de laatste uren van het leven van deze man die niet anders gewend is dan in de schijnwerpers te staan. 


Regie
Twan van Bragt

Tekst
Eugene Ionesco
in combinatie met bewerking van Roel Adam

Spel
Bas Keijzer
Manon Nieuweboer
Marcel Roelfsema
Iris Vlutters

Muziek
Woody Veneman

Decor
Jan Dams

Dramaturgie
Marijn van der Jagt

Exit the King ging op 17 september 2011 in première in de Melkweg, Amsterdam en toerde vervolgens langs enkele Nederlandse podia. Komende zomer is deze voorstelling weer te zien! Hou deze website in de gaten voor nieuwe speelplekken en locaties.
 

Over Twan
Twan van Bragt maakte eerder La grande finale de Peggy-Sue Dust, Iets, dat moeten wij zijn en De ongelooflijke Bob Fresky show, allen beeldende en muzikale voorstellingen. Nu waagt hij zich voor het eerst aan een klassieker. In zijn werk laat hij melancholie en absurditeit samengaan, met een grote fascinatie voor onkunde, liefde, fantasie en verliezers.

Exit the King wordt mede mogelijk gemaakt door BKKC, gemeente Tilburg en SNS Reaal Fonds
 

Festival CEMENT 2012: editie 13. Van 20 t/m 25 maart 2012 presenteert het festival fris, fruitig, krakend en schurend werk van 23 jonge theatermakers, choreografen en schrijvers. Veelal uit het Zuiden van Nederland en Vlaanderen.

Met dit jaar vanuit Productiehuis Brabant:

• The Fifteen Project van Arno Schuitemaker (dansvoorstelling)
   
• Wie is er bang van 'Who's afraid of Virginia Woolf'? van Lenneke Maas (documentair theater)
   
• Carrousel van Suzanne van der Horst (poetisch én confronterend, muzikaal theater)
   
• ROUW van Leen Braspenning (multimediaal tochtje)
   
• Een dieptriest tochtje van Anna van der Kruis/De zon schijnt niet in uw TV (theater, presentatie)
   
• car-ne van Sandra Lange (video-installatie)
   

Festival CEMENT vindt plaats van 20 t/m 25 maart in 's-Hertogenbosch op diverse locaties. Festivalhart is de Verkadefabriek. Voor meer festivalinfo, kijk op festivalcement.nl.

'Wat het meest opvalt bij 'LaLa#5' is de uitstekende timing en het lef om stiltes te laten vallen. Minutenlang kijk je naar schuddende, dansende billen of naar een vrouw die een tapijt met tijgerprint omtovert tot jurk met sluier, een tent of een slaapzak.'
(Joost Goutziers in Brabants Dagblad)

Lala#5: I am the perfect size toont een vrouw die helemaal opgaat in het gevecht tegen de ontgoocheling van haar leven. Steeds opnieuw creëert ze vanuit haar gedachten een setting om haar leven draaglijker te maken. Een wereld zonder confrontatie of tegenslag waarin alles geschiedt zoals zij het wil. Ontdaan van alle realiteitszin wentelt ze zich in haar eenzaamheid.

Ik hoor mijn voetstappen, ik maak ze.
Ik voel mezelf, ik voel wat ik denk. Heel eventjes ben ik gelukkig. Heel eventjes voel ik wat dat betekent. Het maakt me verdrietig.
Ik wil samen zijn.
Niet storen a.u.b., dit is wat ik doe.
Ik voel mijn lichaam, mijn vrouwenlichaam. Ik voel mijn vrouwelijkheid.
 

Concept
Laure Dever en Laura Vanborm

Regie
Laura Vanborm

Dans
Laure Dever

Kostuum
An Breugelmans

Muziek
Thang Tung Tran & Lies Vanborm

Licht
Timme Afschrift

Coaching
Arend Pinoy

Trailer
Victor-Zorro

Met dank aan
kc nOna, Campo, Toneelgroep Ceremonia

Theatermaker en beeldend kunstenaar Leen Braspenning: "Rouw staat bij ons bekend als verdrietig, eenzaam. Dat is het deels ook, maar er komt meer bij kijken. Mijn eigen ervaring is dat rouw veel meer is dan mensen van je verwachten. Enorm intens. Het is naast verdriet ook positieve dingen voelen, veel leven. Hebben andere mensen dat ook?"

Met ROUW onderzoekt Leen Braspenning de verschillende manieren van rouwverwerking bij mensen die een familielid in de eerste lijn van de familie hebben verloren. Tijdens Festival CEMENT 2012 - van 20 t/m 25 maart in 's-Hertogenbosch - presenteert Leen de eerste fase van het project. Ga mee op een alternatieve kapellekestocht waarin Leen tekst-, foto- en videomateriaal verwerkte van gesprekken en interviews die ze in december 2010 en juli 2011 voerde in Nederland, België en Polen.

De actualiteit lijkt te schreeuwen om een respons. De alledaagse complexiteit maakt de wereld om ons heen steeds ongrijpbaarder en op verschillende niveaus lijkt er sprake te zijn van een zich chaotisch transformerende realiteit.

Met The Fifteen Project zet choreograaf Arno Schuitemaker een nieuwe stap in zijn onderzoek naar de relatie tussen de mens en de tijd waarin we leven. Hij verkent daarbij twee centrale vragen: hoe verhouden we ons tot onszelf, ons lichaam en tot anderen? En hoe kan de recent opgekomen wetenschap over spiegelneuronen (waarmee onze hersenen in staat zijn de ander te spiegelen) de relatie tussen de performers en het publiek beïnvloeden?

Arno Schuitemaker en de vijf karaktervolle dansers lieten zich onder andere inspireren door het dagelijks nieuws dat ze hebben vertaald in een bijzondere en zintuiglijke danstaal.






Concept/ choreografie: Arno Schuitemaker (in samenwerking met de dansers)
Dans: Manel Salas, Iker Arrue, Meri Pajunpää, Olive Lopez, Marin Lemić
Muziek: Wim Selles
Licht: Ellen Knops
Kostuums en vormgeving: Judith Abels
Met dank aan: Guy Cools
Mede mogelijk gemaakt met genereuze steun van stichting Jheronimus Bosch 500 en CSC Centro per la Scena Contemporanea/Casa della Danza di Bassano del Grappa (Italië).
Kijk voor meer informatie over Arno op www.arnoschuitemaker.nl.

The Fifteen Project is een coproductie van Productiehuis Brabant en Generale Oost.

 

Toen we nog deden... is een theatertekst van Anna van der Kruis. Het muzikale verhaal ontstond in nauwe samenwerking met de Vlaamse actrice Eva Schram die de rol van het meisje vertolkt. Maarten Jas speelt (gitaar/zang) live samen met Eva.

De voorstelling stond op Over het IJ Festival 2011 en was te zien op Theaterfestival Boulevard 2010 en op Festival CEMENT 2011. In 2012 is de voorstelling ook nog te zien, zie Agenda.

Schrijfster Anna van der Kruis baseert haar verhaal op de roman Northline van schrijver/zanger Willy Vlautin. Zijn boeken en platen vult Vlautin met weemoedige woestijnverhalen over 'de werkende armen' in het Diepe Zuiden van Amerika. Anna verruilt de woestijn voor Hollandse klei, maar het vriendje-met-de-losse-handjes, de drankverslaving en de slecht betaalde baantjes blijven. Haar hoofdpersonage is een zwak meisje in een slechte situatie, die probeert zo goed en kwaad als ze kan een fatsoenlijk mens te zijn. Hoop gaat echter nooit verloren en troost is schraal.


Mét Paul Newman!

Tekst
Anna van der Kruis
Spel
Eva Schram
Muziek (live)
Maarten Jas
Productie
Productiehuis Brabant i.s.m. De zon schijnt niet in uw TV
Foto
Peer van der Kruis

Een blinde man op een bankje is ervan overtuigd verwisseld te zijn met een ander op de dag van zijn geboorte. De jonge vrouw naast hem kan maar geen grip krijgen op de stad rondom haar. Ze zien een Joods jongentje, in de weer met afzetlint en zijn ouders.  Verderop waant een Afrikaanse voetballer zich toeschouwer in het beloofde land, terwijl een biologe de strijd aan gaat met Darwin.
 
De tijd valt stil.

Midden in de stad,

hangen vogels stil,

windstil
boven het park.

Daar dan mensen en hun gedachten.

Eén ogenblik,
uitgezoomd, ingezoomd, opgestapeld.

Mensen op zoek naar éénheid,

voor één moment een antwoord

op vragen omtrent samenhang.
 
Regisseuse Leen Braspenning verzamelde voor haar nieuwe theatervoorstelling We are the World vijf acteurs die compleet verschillend zijn, in huids- en klankkleur. Een Nederlandse dame, een Vlaamse heer, een Afrikaanse tiener, een kind en een Brusselse vrouw van Franse oorsprong. Schrijfster Hannah van Wieringen beschreef hun alledaagse dialogen in poëtische taal. Leen Braspenning trekt in haar beeldende, realistische regie de theatertekst naar de aarde. Zo laat zij het publiek echt de voorstelling en het stadspark instappen.
 
'De monologen zijn helder, innemend en soms ronduit grappig. (...)Een genot om naar te kijken is Anne-Charlotte Bisoux. Met haar licht Frans accent weet ze de jonge vrouw uitstekend neer te zetten. Ze speelt niet alleen verwarring, ze veroorzaakt verwarring.' 
(Brabants Dagblad over de voorstelling)

Regie
Leen Braspenning

Tekst
Hannah van Wieringen

Spel
Anne-Charlotte Bisoux, Bob De Moor, Mathijs de Weerdt / Arthur Grisar, Debbie Korper en Adams Mensah

Scenografie en lichtontwerp
Steven Brys

Muziek
Bruno op de Beek
Animatie
Ruben Kindermans

Productie
Productiehuis Brabant

In samenwerking met
CC Berchem & Het Zuidelijk Toneel

Met dank aan
Frascati
Jonathan Karsilo
Gerrit Wagelmans
Judith Abels
 

In een doorzonwoning kijken we door de ramen naar binnen. We zien Lenneke Maas en Rogier Schippers die elkaar te lijf gaan in een nieuwe analyse van de hedendaagse, postmoderne relatie. In de case study Who's afraid of Virginia Woolf van Edward Albee kregen Martha en George nog gasten op bezoek, maar bij deze Martha en George komt het publiek langs. Deze Martha en George besluiten in therapie te gaan. Op het toneel.



De voorstellingen van regisseuse Lenneke Maas zijn zeer persoonlijk. Direct en confronterend. Nietsontziend en tegelijkertijd liefdevol. En altijd met lef. Haar werk balanceert tussen echt en gespeeld, op de grens van werkelijkheid en schijn. Met interviews en analyses tracht zij in het hoofd en onder de huid van zowel de personages als de acteurs te kruipen. Schrijver en acteur Rogier Schippers vult aan met zijn scherpe, soms hilarische teksten. Samen zoeken en wroeten ze in wat ons beweegt om vandaag de dag een liefdesrelatie met een ander te willen hebben. Schrijver en regisseur, samen staan ze op de vloer.



Over Lenneke
Alle voorstellingen van Lenneke Maas gaan over vergankelijkheid. De dingen die voorbij gaan, sterven, ouder worden... Je door het leven worstelen. Lenneke maakt zowel documentaire documenten als ensemblestukken. Onder de eerste noemer vallen de voorstellingen die zij speelt in een witte box: het eerdere Under My Skin (2007, United-C) en nieuweling Wie is er bang van... Daarnaast maakte zij o.a. de ensemblestukken Her name was Lola (Blind Date Nieuwe Theatermakers 2003) Allemaal 37 (BNG Nieuwe Theatermakers Prijs 2009) en Meuk#ontheroad (maart 2011 bij Drieons). Deze zomer maakt Lenneke Terras voor Theaterfestival Boulevard.

Over Rogier
Rogier Schippers, veelzijdig theatermaker, acteert bij grote en kleine gezelschappen. Steeds vaker is hij ook te zien op televisie. Zes jaar maakte hij deel uit van de artistieke kern van het Volksoperahuis. Afgelopen seizoen speelde hij in De Helaasheid der Dingen en Bokkenvet bij Afslag Eindhoven. Ook schreef hij het veelgeprezen Fast Car voor Renske van den Broek.


Regie: Lenneke Maas
Tekst: Rogier Schippers
Spel: Lenneke Maas & Rogier Schippers
Muziek: Lenneke Maas & Rogier Schippers i.s.m. Denvis e.a.
Vormgeving: Maarten van Otterdijk
Decor: Simon Haen
Productie: Productiehuis Brabant
Met dank aan: dhr. Slot, Joost Verhey, Erik Hanegraaf