Nog TWEE clowns te koop. Met kaugomballenbakken (met muntjes is een bal of kadootje te koop).

Nu te bestellen! 10 x 4 kaarten met thema's uit ons huis.
€ 35 per stuk Print on demand, bewaardoosje en luxe geplastificeerde uitvoering, daarom prijzig.
€ 5 per stuk Als je zelf wilt printen en knippen (zonder bewaardoosje en zonder ons logo op achterzijde).

Lengte 00:20:35h.
Regie: Ruut van der Beele
Spel: Annemarie van Haaren en Erwin Boschmans

Nog 1 tafel te koop. Zo'n 60 jaar oud, maar in goede staat.

Een nieuw gemaakt strokengordijn. Gebruikt in een theatervoorstelling. Daarom weten we: geschikt om video op te projecteren. Het is gemaakt van industriële, gematteerde tochtstrips. De afmetingen zijn 9 meter breed en 3,25 meter hoog. De strips hangen aan een metalen haak en kliksysteem. Nieuw heeft het 1200 euro gekost. Doe een goed bod en word de nieuwe eigenaar van dit onverwoestbare stukje industriële tochtafsluiting. Richtprijs: €800.

Productiehuis Brabant uitgave, 2002

Over Calvados
Calvados is een tekst van Elvis Peeters i.s.m. Nicole van Bael. Calvados ging op 16 februari 2000 in een regie van Claire Leenaers in première tijdens Festival CEMENT Tilburg. Het was een co-productie van Het Gevolg (Turnhout) en Productiehuis Brabant. Met toestemming is in de toneeltekst een tekstfragment van Josse de Paauw opgenomen. Man: Dimitri Duquennoy Vrouw: Monic Hendrickx Calvados werd opgenomen door de BRT-radio Opname en montage: Ward Weis Duur: 45’36. Lees verder voor een tekstfragment en om de uitgave te bestellen.

Tekstfragment uit Calvados
MAN U hebt een mooi vergezicht voor uw raam liggen.
VROUW In de winter is het nog mooier, wanneer het gesneeuwd heeft.
's Morgens vroeg voor iemand er met een auto sporen in heeft getrokken.
MAN Dat moet rustgevend zijn.
VROUW Nee, het is gewoon mooi, het geeft te denken. Denken heeft mij nooit rust gebracht.
MAN Het geeft te denken?
VROUW Zo'n smetteloos landschap met drie of vier kraaien, want die zie je hier zomer en winter, dat roept gedachten op. Ik kan niet gedachteloos voor dat raam staan.
MAN Wat voor gedachten?
VROUW Gewoon, alle soorten gedachten. Dacht u dat ik ze allemaal onthoud?
MAN Een vrouw als u, het zou me niet verbazen.
VROUW Dat klinkt alsof u een beeld van mij hebt dat me niet erg vleit.

 

Een Productiehuis Brabant uitgave, 2002

Over De Grieten van de Hemelstraat
De Grieten van de Hemelstraat ging op 26 september 2002, in een regie van René Jagers, in première in Theater De Vorst Tilburg als co-productie van Productiehuis Brabant en Drie Ons. De voorstelling werd gespeeld door Griet Dobbelaere en Sandra Stark.

Personages
deel I:
Chip
Ferro
deel II:
Castor (d. Ferro)
Pollux (d. Chip)
deel III:
Zwarte Neger (d. Chip)
Niet Zo Zwarte Neger (d. Ferro)
 

Uit: De Grieten van de Hemelstraat
I.
Een hoge achterwand van geblakerde planken. Daarin een raam dat zicht geeft op een nachtelijke hemel. De vloer is bedekt met een tapijt dat doet denken aan een omgekeerde sterrenhemel.

Ferro ligt verwrongen in haar stoel, Chip op dezelfde manier op het tapijt. We horen vervormde spacemuziek.
Bij het opkomen van het licht staat Chip op en komt Ferro terug in gewone zithouding.

I.1

C:
Ferro
Kan ik binnen?
-
Ferro?
Moet ik het wachtwoord doen

F:
Je staat er toch al

C:
Dat zou je kunnen zeggen

F:
Je staat er
Dus dat zou je niet kunnen zeggen
Dat kan je gewoon zeggen
Je kan gewoon zeggen: hé, ik ben binnen
Of: hé, ik ben niet buiten
dus zal ik wel binnen zijn

C:
Ferro, begin nou niet

F:
Goeienavond, ik ben Chip

De Nieuwe Toneelbibliotheek, 2010

Embrasse is een nieuw geschreven tekst van Anne-Marie Slotboom in opdracht van Productiehuis Brabant. Leen Braspenning regisseerde de voorstelling. Deze ging in première op 1 juli 2010 en beleefde zijn reprise in januari, februari, maart 2011.

Hoop op een Hert is een voorstelling van Nicole Vervloed (regie) en Marike op den Akker (tekst). De tekst verscheen als uitgave in 2009 bij De Nieuwe Toneelbibliotheek.

Pee gaat over een man die zich vervuilt in een caravan. Eén keer per jaar komt zijn familie op bezoek en dringt hem zijn eigen verjaardagsfeest op. Compleet met barbecue. Onder het motto `als wij het niet doen, dan vier jij je verjaardag niet.’ Het onderwerp van Pee is tolerantie. “Het interesseert mij dat familiefeesten altijd beginnen met het besluit dat het gezellig is en daar ook mee eindigen. Daar tussenin ontspoort het altijd even, daar is ruimte voor intolerantie.”

Pee eerder en tekstuitgave - Pee is tijdens Festival CEMENT 2009 gepresenteerd in proeflokaal tekst. De tekst werd daar gelezen door de acteurs Flip Filz, Bert Geurkink, Arie de Mol, Vincent van der Valk en Myranda Jongeling. - Acteurs Flip Filz, Bert Geurkink, Myranda Jongeling, Dimme Treurniet en Vincent van der Valk brachten tevens een geënsceneerde tekstlezing van Pee in het Atelier van Productiehuis Brabant op 20 en 21 november 2009. - Naar aanleiding van de eerste tekstlezingen heeft Anna de tekst herschreven en is deze uitgegeven in november 2009. Pee was in 2011 te zien in een regie van Paula Bangels op Theaterfestival Boulevard.

Een echtanna uitgave, 2010

Toen we nog deden alsof de snelweg een rivier was is een tekst van Anna van der Kruis. Zij baseerde zich op de roman Northline van van schrijver/zanger Willy Vlautin. Zijn boeken en platen vult Vlautin met weemoedige woestijnverhalen over 'de werkende armen' in het Diepe Zuiden van Amerika. Anna verruilt de woestijn voor Hollandse klei, maar het vriendje-met-de-losse-handjes, de drankverslaving en de slecht betaalde baantjes blijven. Haar hoofdpersonage is een zwak meisje in een slechte situatie, die probeert zo goed en kwaad als ze kan een fatsoenlijk mens te zijn. Hoop gaat echter nooit verloren en troost is schraal.

De tekstuitgave bevat ook een CD met vier nieuwgeschreven nummers, geïnspireerd op songs van Vlautin. Deze zijn geschreven en uitgevoerd door Pondertone, Nele needs a holiday, Little Trouble Kids en Mathijs Leeuwis. Productie: Dirk Verhoeven.

Een echtanna uitgave, 2008

Zo is een theatertekst van Anna van der Kruis. Leen Braspenning (o.a. Discopigs) werkt met acteurs Valentijn van Hall, Frank Derijcke en Hans Maas en presenteerde Zo in Het Atelier van Productiehuis Brabant.

De personages Karel en Peter zijn midden dertig, ze zijn bevriend. Waar ze zich ook bevinden en waar ze ook mee bezig zijn, ze houden elkaar op de hoogte. Kees is een gezamenlijke kennis, Kees kan goed luisteren. Ik heb niet veel vrienden, maar als je er één bent, is de kans groot dat je meteen mijn beste vriend bent. De tekst handelt over de gegronde twijfel tussen veel en lang afstand van elkaar willen nemen of elkaar regelmatig opzoeken en tot in de meest schaamtevolle details hetzelfde willen zijn. Door gesprekken tussen Karel en Peter, telefonische gesprekken en één brief, leren we de twee vrienden kennen. Kees’ vocabulair is beperkt tot instemmend mompelen (‘Hm’) met een enkele uitzondering (‘Zo’), maar Karel en Peter praten veel. Een veelvuldig fysiek afwezig zijn van beiden echter ondermijnt op effectieve wijze hun zeggingskracht. We hebben ernaar verwezen in brieven, we hebben erover gesproken aan de telefoon, maar hoe jij je er echt onder voelt, dat zou ik niet weten.

Zo is geschreven met steun van Libra, het Literair Informatiepunt Brabant. Een eerste presentatie van de tekst heeft plaatsgevonden tijdens Festival CEMENT 2007 in het Proeflokaal tekst. Zo is ook verschenen in gedrukte vorm. Klik hier om de tekstuitgave te bestellen.

Fragment uit Zo.
1. Peter en Kees

Eerste scène
Peter en Kees. Peter leest in ‘Oude mensen achterlaten in Tokyo’, een graphic novel (boek met plaatjes). In dit stuk komen verder voor: een telefoon, koffie, friet en frikadellen, koffiemokken, de krant, een radio, een afwasteil met sop, enkele dozen met kartonnetjes en haar- clips (thuiswerk), een EHBO-doos (onder een bed?), twee romans (‘Wat God wil’ en ‘100 jaar eenzaamheid’), een brief, een briefje en een Mariabeeld dat met het gezicht naar de muur staat.

Peter
(leest voor) Paling.
(licht toe) Hij draagt rubberlaarzen en staat in een riool.
Kees
Wie?
Peter
(vertelt verder)
Hij laat een paling uit een emmer glijden. Op de achtergrond stromend water...
Kees
(concludeert) O, die Japanner.
Peter
...ongedefinieerde zooi, op de voorgrond twee flessen, er drijft er één op zijn kop. Dat doet een beetje denken aan flessenpost, of een feest met veel wijn. Niet aan een riool. Dat is het wel, maar lijkt het niet. Het is niet depressief.
Kees
Wacht even.

Op het aanrecht staan enkele afgewassen koffiemokken. Kees pakt een mok en schenkt zichzelf koffie in. Hij negeert het feit dat de mok niet is afgedroogd, neemt een slok koffie en sop.

Productiehuis Brabant uitgave, 2005

Over de vijf theaterteksten van Natasja d'Armagnac
Cocue (met een "Zij" en "Hij") ging in première op 12 december 1997 als productie van Productiehuis Brabant, regie Natasja d'Armagnac. Ik zeg alleen ... werd ook geregiseerd door Natasja en geproduceerd door Productiehuis Brabant. Première 15 februari 2002. Een stuk voor een "vrouw" en twee zangeressen. Taillebloed ging in première op 9 augustus 2003, werd geregisseerd door Desirée van der Heijden en werd gespeeld door "Vrouw" en "Man". Wachten op niets is geschreven als onderdeel van het project Visite van Theater Artemis. Het speelde in een regie van de schrijfster tijdens Theaterfestival Boulevard 2004. Marie en het laatste huisje is een monoloog uit de theatervoorstelling I love Barten-Noord. Première 6 augustus 2006, Theaterfestival Boulevard, in een regie van Natasja. Voorstelling met "Marie".

Tekstfragment uit: Ik zeg alleen dat ik uit het raam spring
EEN VROUW VAN ROND DE VIJFTIG
TWEE JONGE  ZANGERESSEN
EEN GROTE BOS GELE TULPEN

VROUW:

Nou zeg,
ik viel van mijn fiets.
Niet hard, maar toch.
Was even fietsen.
Moest ik van mijn man,
“Ga even fietsen”
Nou ik ben gaan fietsen.
Tas tussen de spaken
en pats op mijn gezicht.
En daar lig je dan.
Je kan ook niet doen alsof je niét ligt.
Dus daar lig je dan.
Maar niemand kwam mij even helpen,
even vragen of zo,
niemand.
mensen doen dat niet, nee doen ze niet.
Maar goed.

Ik heb een lieve man.
Gisteren heeft hij mij mee naar buiten genomen.
Hij zag: die moet er even uit.
En zei: ”Kom we gaan er even uit.”
Lopen.
Ik hou van lopen.
Lopen lopen ….
Je loopt het eruit.
Je maakt bepaalde stoffen aan,
met lopen.
Vrolijke stoffen
Met fietsen ook:
goed doortrappen
vaart maken
lekker over die drempels
vliegen
en dan bonk
voel je in je buik
net als met die kinderkopjes
die hobbelkeitjes die ze vroeger hadden

uheuheuheuheuheuh
en dat ging dan vanzelf
dan hoefde je je mond maar open te doen
achterop zo’n harde bagagedrager
uheuheuh….
Je krijgt een dubbeltje
moet je àlle kunstjes doen die ik zeg
…..
en dan pats op de grond
gat in de kop.
Marlijntje weer!

Productiehuis Brabant uitgave, 2002

Over 3xRogierSchippers
De bundel bevat drie theaterteksten. We could be heroes (1999) met "de man, de vrouw en de dochter". Deze ging op 6 augustus 1999 in een regie van Hein Verhees in première tijdens Theaterfestival Boulevard. Het was een Productiehuis Brabant productie. Eldorado (2001) met "Kroes, Jesse, Bikkel, Monk en de vrouw, zij heeft geen naam". Op 27 februari 2002 in een regie van Paul Slangen in première tijdens Festival CEMENT. Een co-productie van Productiehuis Brabant en ZT Hollandia. En Het Evangelie volgens Maria (2000) met "Maria, Jozef en Gabriël". Een productie van Productiehuis Brabant, première 27 oktober 2000 in Theater Bis 's-Hertogenbosch in een regie van Rogier Schippers.

Tekstfragment uit We could be heroes

Liefde kan nooit met vakantie.
M.Duras

Jack: de man
Maria: de vrouw
Bowie: de dochter

SCENE 1
(Het toneel verbeeldt een zanderig, vergeten stukje terrein aan de rand van een plattelandsstadje, zoals waar vroeger de woonwagens stonden.
Links een klein, oud model caravan, met grote hoeveelheden kratten lege jeneverflessen in schijnbare orde gestapeld.
Bovenop de caravan een schoorsteen die gedurende het stuk een aantal keren behoorlijk kan roken.
Hier woont Maria, een jonge vrouw, alleen.
Zij stookt jenever voor de plaatselijke horeca.
In een merkwaardig samenraapsel van werkkleding scharrelt ze overdag rond.
Haar uiterlijk interesseert haar niet.
Dat hoeft ook niet.
Ze is hoe dan ook mooi.
Nu is het nacht.
Volslagen donker.
Stilte.
Van rechts komt in een stofwolk, met zwaar geronk een grote amerikaan het toneel opgereden, remt.
De koplampen verlichten de caravan.
In de auto knipt een lichtje aan.
De bestuurder kijkt geïrriteerd op een kaart, rijdt verhit achteruit het toneel weer af.
Het licht in de caravan gaat aan.
Maria verschijnt in de deuropening.
Buiten het zicht remt de auto opnieuw.
Komt langzaam terug het toneel oprijden.
Stopt, lichten doven.
Hij, Jack, een jonge man, stapt uit.
Hij draagt een 'strak pak', met slangeleren laarzen.
Met verbazing kijken ze elkaar een tijd aan.
Beiden verlegen, wenden de blik af.
Hij steekt met veel gevoel voor situatie een sigaret op.
Leunt losjes tegen zijn auto.
Zij strijkt delicaat een haarlok opzij.)
M: Het loopt hier dood.
J: Volgens mij niet.
M: Je ziet het toch. Oprotten.
(Met een vernietigend soort desinteresse verdwijnt ze in de caravan.
Met het doven van het licht in de caravan, totale black-out.)

Nog kei mooi. Kwaliteitje, hè. Nieuw €1000, NU €800.

Mooie RVS wastrog, 2,40 meter lang, 4 waterkranen met 1 zeepbakje. Staat op een onderstel met een trapje eraan gelast. Trapje kan er evt. afgeslepen worden. Onderstel heeft een fijne werkhoogte en biedt de gelegenheid om de trog vrijstaand te plaatsen en spullen eronder te zetten.

Bieden vanaf 150 euro.